directed by Afsoon در 97/1/30 3:25 عصر
ما همیشه عاشق هم بودیم،درست.اما هیچوقت به هم و به آینده با هم اطمینان نداشتیم
پس نه تو شهامت به خرج دادی و نه من سرکشی.
زود فراموشمان شد چه شبها تا صبح حرف زدیم و چه صبح ها تا شب.
همین که پای غرورمان وسط کشیده شد عاشق و معشوقی یادمان رفت.
نسیان تاوان داشت.و برای من و تو سنگینی ش رووی قفسه سینه هایی ماند ک هیچوقت به هم فشرده نشد.
کاش هیچوقت عشق نبود تا حسرت یک بوسه،یک آغوش و یک بستر بر دل نماند...
برچسب:
نویسنده: آبتین قنبریپور